Najlepiej jest wracać do domu
Uwielbiam nasze urocze lata,Soczystą zieleń, rozkwit i kłosy.Nie ma takiego zakątka świata,Który tak dobrze koi moje oczy.
Nie ma nigdzie takiej jesieni,Tak zmiennego wachlarza barw,Odcienie żółci, złota, czerwieni,Piękny październik, chłodny listopad.
Zima jest piękna, wtedy gdy przyjdzie,Rozjaśnia śniegiem najkrótsze dni,W białym puchu zasypia życie,A mróz na szybach od rana lśni.
Choć lubię zapach tutejszej wiosny,I polską ziemię, co dobrze mnie zna,Czasem przybywa powiew północny,I na lodowych strunach w sercu gra.
Więc znowu w myślach pakuję rzeczy,Zostawiam w tyle bezpieczny kąt.Rozsądek mówi, a serce przeczy,I porywa mnie znów ten zimny prąd
Bo najlepiej jest wracać do domu,Gdzie znany jest każdy zakręt i kąt.Lecz serce po cichu, nie mówiąc nikomu,Jak igła w kompasie czasem chce drgnąć.Dwa moje światy, sny różne dwa...Tu jest moje życie, a tam jestem ja.
Gdzie ciemną nocą zorza się mieni,Gdzie cisza dłużej potrafi trwać.I choć tak dobrze mi na tej ziemi,Tamten krajobraz nie daje spać.
Co obiektem jest mych pragnień?Głębia fiordów, czy zorzy blask?Działa ten silny, arktyczny magnes,Ciemne niebo, miliardy gwiazd?
Bo najlepiej jest wracać do domu,Gdzie znany jest każdy zakręt i kąt.Lecz serce po cichu, nie mówiąc nikomu,Jak igła w kompasie czasem chce drgnąć.Dwa moje światy, sny różne dwa...Tu jest moje życie, a tam jestem ja.
Tu jest moje życie...A tam jestem ja.