Wszystkie wiersze

Ogrodowe szachy

Zgłosiłem się do tej partii sam,Szachy to przecież tak piękna gra?!

W ogrodzie ciemność, niewiele dnia,Cierpią rośliny, panoszy się chwast.

Gambitu nie bardzo jest sens grać,Bo po co krew ma iść prosto w piach?

Zbyt wiele ogród poniósł już strat,Na owoce w tym roku coraz mniej szans.

Dość mam już tych czarnych dam,Po stronie białych będę dziś grał.[Choć więcej z nich to część szara jest,Więc potrzebują właśnie mnie…]

W ogrodzie sączy się zbyt mocny kwas,Mieszkańcy wpadli w trujący barszcz.

Bezpieczny jest po roszadzie król,Z daleka wraca biała królowa;Pozycję zagęszcza już każdy ruch,Armia grupuje siły w okopach.

Na polach cisza – tak trzeba trwać;W spokoju formacja zwiera się,Po kroku wdraża misterny plan;Wszystko okrywa tajemnic cień…

Pozorny ruch – już dni tylko dwa;Uśpi uwagę, odciąży skrzydła.Podejdzie wysoko wtedy nasz zwiad,Niewinnie, niby spacer przez park.

Nadejdzie wkrótce właściwy czas,By wykonać ruch, powiedzieć szach…Środki ochrony w szkodnika wlać,Rozwinąć skrzydła, przypuścić a…tak!Na sygnał czeka już każde z Was,By zaskoczyć czerń, wywrócić jej świat,Obronę złożyć jak domek z kart;Obnażyć zło, wybić do cna:Bo celem gry jest zawsze mat.

Nieznany los nam przyszłość tka,W ogrodzie czuć już powiew zmian;Zrobię wszystko, to co się da,Jako pionek i jako gracz!

Ochronny ubieram więc zaraz płaszcz,Czas wykosić ten straszny barszcz!

Po pewnym czasie nastanie nowe,Wiem dobrze, że będzie to dzień.Skończą się zagrywki szachowe,Wróci życie w naszym ogrodzie!

Zdjęcie towarzyszące wierszowi „Ogrodowe szachy”